Bugün

Eski komsularimizdaydim bugün, eski ama cok degerli bir aile ne de olsa gecmisimin %50si onlarla birlikte gecti. Ne kadar özledigimi anladim bisikletime atladim, kulagima iPodumuda taktigim gibi yola ciktim ve vardigimda okadar rahatladim ki azda olsa icimdeki sikintilari bir kismi 4-5 saatliginede olsa kayboldu ve son bir kac haftada toplamis oldugum stresin tamamindan kurtuldum.

Kulaga sacma sapan gelebilir ama gercek bu ben etrafimdaki herkese deger vermem selamimi eksik etmem ama. Cok fazla kisiyede %100 güvenmem nedeni veya sebebini aciklamak zorunda degilim ki zaten bu konuya baska bir zaman deginirim gerekirse, simdilik gerek duymuyorum.
Ayrica onlari ne kadar sevdigimi anladim ve yine mutlu oldum, arayi acmamak gerek ve bundan sonra arada sirada degil, sikca bisiklet olmasa bile yürüyerek ve nasil olsa bu persembe ehliyetimi aldiktan sonra gerekirse arabaya atlayip gaza basip giderim. Plan degil bu bir hedef! Ne kadar planli olursan ol hicbirsekilde gercekleseceginin garantisini kimse veremez sen bile. Neden mi? Cok basit, hayat sana bana degil biz hayata uyum saglamaliyiz tabi bu su demek degil biz hayat ne istiyorsa onu yapacaz. Bu da bir klieselesmis bir yalan. Neden mi? Aslinda bu da cok basit, cünkü bizi ilgilendiren kararlari biz kendimiz vermekteyiz veremiyorsak bile zorundayiz ve bu zorunlulugun tek bir sarti var! Planli degil hedefli olmamiz lazim. Bu ne demek? Bu su demek, planladigimiz seylerin bir coguna herhangi biri comak sokabilir, yani garantili degil. Ama eger kendine bir hedef koyduysan zaten farkli bir tavir icerisinde oluyorsun, bu benim hedefim ve buna ulasabilmem icin ne gerekliyse yaparim seklinde bir tavira sahiplenip yola cikiyorsun. Anlatabildim mi bilmiyorum ama yok anlattim iste kimin isine gelirse... :)